İlk yapılma amacı her ne kadar kayıtlara askeri olarak işlensede asıl sebep hep göz ardı edildi. ALKOL. İlk yapılan Roma yolunun güzergahına bakarsak Roma - Capua ilk bölüm askerî amaçla yapıldı ve Samnit Savaşları için kritik rol oynadı. Savaş tamamlandıktan sonra ticari kervanlar ürünlerin hızlı güvenli ulaştığını görünce yol yatırımları hızlandı ve önemli bir şeyin yükselişi başlandı. ALKOL. Alkoller genelde fıçı ile taşınıyordu ve bu fıçıların yakın tarihte ancak çözebildiğimiz sorunu sallandıkça dengesizleşmesi idi. Ve sallandıkça taşıma merkezinin değişmesi ozmanki araçlarda hayal edebileceğiniz gibi devrilmesine ve yok olmasına sebep olması. Koca bir hasat sezonunda 20 fıçıdan 3'ü bile devrilse büyük kayıplardı. Buda Romanın kaliteli şarabının her yere ulaşmaması ve pahalı olmasına sebep olmaktaydı.
Bunun dışında Yol kenarları çoğunluk ile ayaçlık vahşi hayvanlar ve acımasız haydutlar ile sarılıydı koca hasattan çıkan fıçınızı alıp götürebilirlerdi.
Appius Claudius Caecus (MÖ 312) yaptığı yollar, fıçıların devrilmesini ve haydutların sıvı altını yükü çalmasını engellemek için şu devrimsel özellikleri içeriyordu:
1. Sarsıntısız Yüzey: "Summa Crusta" (Kilitli Taşlar)
Fıçıların içindeki sıvının çalkalanıp ağırlık merkezini değiştirmemesi için yolun "cam gibi" olması gerekiyordu.
Poligonal Volkanik Taşlar: Appius, sıradan çakıl dökmek yerine, birbirine mükemmel şekilde geçen çok genli volkanik bazalt taşlar kullandı.
Harçsız Kilitlenme: Taşlar birbirine o kadar sıkı kenetlenmişti ki, aralarına bir bıçak bile giremezdi. Bu sayede at arabasının tekerleği, sanki günümüz asfaltında gidiyormuşçasına pürüzsüz ilerliyor, fıçılar yerinden oynamıyor ve devrilme riski sıfıra iniyordu.
2. Dört Katmanlı "Batmaz" Altyapı
Bir şarap tüccarının en büyük kabusu, yağmur sonrası çamura saplanan arabadır. Hareketsiz bir araba, haydutlar için açık büfedir. Appius bunu engellemek için yolu kazarak derinlemesine inşa etti:
Statumen (Temel): En alta büyük taşlar döşendi.
Rudus ve Nucleus: Üzerine kireç harcı, çakıl ve kum katmanları eklendi.
Bu katmanlar, yolun tonlarca ağırlıktaki şarap yüklü arabaları taşıyabilmesini ve asla çökmemesini sağladı.
3. "Dorsum" Tekniği (Drenaj Eğimi)
Alkolün zamanında ulaşması paradır. Yağmur yağdığında yolların göle dönmesi sevkiyatı durdururdu.
Yolların merkezi, kenarlarına göre hafifçe daha yüksek (kavisli) yapıldı.
Yağan yağmur suları yolun üzerinde birikmiyor, kenarlardaki drenaj kanallarına akıyordu. Böylece en şiddetli fırtınada bile şarap kervanları "kuru bir zeminde" ilerlemeye devam edebiliyordu.
4. Standart Genişlik ve Keskin Görüş
Orman kenarındaki haydutların ani baskınlarını engellemek ve trafiği yönetmek için:
4.1 Metre Standart Genişlik: Bu, iki yüklü arabanın birbirine sürtmeden (ve fıçıları riske atmadan) yan yana geçebilmesi için hesaplanmış ideal genişlikti.
Ormansızlaştırma: Yolun her iki yanındaki ağaçlar ve çalılar belirli bir mesafeye kadar kesildi. Böylece şarap taşıyan kervanlar, pusudaki haydutları ok menziline girmeden çok önce görebiliyorlardı.
5. Miliarium (Mil Taşları) ve Lojistik
Şarabın fiyatını belirlemek ve ne zaman pazarda olacağını bilmek için:
Yollara düzenli aralıklarla Mil Taşları dikildi.
Bu sayede tüccarlar, Roma'ya ne kadar kaldığını, fıçıların kaç gün daha yolda sarsıntıya dayanması gerektiğini tam olarak hesaplayabiliyorlardı.
Sonuç: Appius Claudius Caecus'un bu mühendislik harikası, sadece lejyonların değil; Roma Şarabı'nın (Falernian gibi) tüm Akdeniz'e güvenle, dökülmeden ve ucuza yayılmasını sağladı. Roma'yı bir imparatorluk yapan kılıç kadar, o kılıcı tutan askerin ve o taşı döşeyen işçinin motivasyon kaynağı olan kesintisiz şarap akışıydı.
Yolun askerden çok ticarete, ticaretten de keyfe hizmet ettiğinin en büyük kanıtı şudur: Via Appia'nın takma adı "Regina Viarum" yani **"Yolların Kraliçesi"**dir. Ve kraliçeler, savaştan çok zenginliği ve ziyafeti severler.